ตัวละครหลักของเว้นท์นี้ : ซาเอกิ คานะ (มนุษย์) / มาโคโตะ (ปักษา)
 
 
 
 
 
 
 
 
 

[Chapter 00 : Welcome] The visit of pink hair girl [Kana & Makoto]

 

     ‘แก! นังหัวขโมย!’

     ‘คุณแม่ครับ! อย่าไปสนใจเด็กคนนั้นเลยครับ! มากับพวกเราเถอะ!’

     ‘ไม่! ฉันจะอยู่กับหลานของฉัน!’

     ‘นั่นไม่ใช่หลานคุณแม่นะคะ! นังเด็กนั่นเป็นแค่หัวขโมย!!’

     ‘ไม่ว่ายังไงฉันก็จะไม่ยอมทิ้งเด็กคนนี้ไปไหนเด็ดขาด!!!!’

     ...คุณยายคะ...ที่จริงแล้วหนูเองก็...

     ‘ไปเถอะค่ะ...คุณยาย’

     ...อยากจะอยู่กับคุณยายเหมือนกัน...

     ‘ถ้าคุณยายแข็งแรงแล้ว กลับมาหาหนูด้วยนะคะ’

     ...หนูรู้นะ ว่ายังไงซะพวกเขาก็ไม่ให้คุณยายกลับมาหรอก...

     ‘หนูไม่เหงาหรอกค่ะ’

     ...หนูเป็นคนโกหกไม่เก่ง...แต่ก็ยังจะโกหก...

     ‘แล้วหนูจะรอนะคะ’

     ...แม้ว่ามันจะไม่มีวันมาถึงเลยก็ตาม...

     ‘ยายจะรีบกลับมา ยายจะรีบแข็งแรง ยายจะกลับมาอยู่กับหลานนะ’

     ‘ยายยกสถานที่นี้ให้หลาน หลานช่วยปกป้องไว้ด้วยนะ’

     ‘ยายจะกลับมาอยู่ที่นี่กับหลานอีกครั้งนะ...คานะ’

     ...ไม่เป็นไรหรอกค่ะ...หนูไม่เหงาหรอก...ไม่ต้องสนใจหนูหรอกค่ะ...

     ...นี่ๆ อย่าทำหน้าอย่างนั้นสิคะคุณยาย พวกคุณลุงคุณป้าเขาไม่สบายใจนะ...

     ...เปล่าหรอก...พวกเขาเกลียดหนูต่างหากล่ะที่จริง...แต่ถึงไม่พูดออกมาคุณยายก็คงรู้สินะคะ...

     ...พวกเขาพาคุณยายไปแล้ว...ทั้งๆที่เพิ่งบอกไปแท้ๆว่าไม่เป็นไร...

     ...แล้วทำไมน้ำตามันถึงได้ไหลล่ะ...

 

     “ผมไปก่อนนะฮะ” พอมองนาฬิกาบนผนังห้องผมก็รีบเตรียมอุปกรณ์ทั้งหมดแล้ววิ่งไปที่ประตูบ้าน พี่ฮายะชะโงกหน้ามาตรงหน้าประตูแล้วกล่าว

     “อย่าไปบินชนต้นไม้หรือร่วงลงไปในสวนใครอีกนะ!” พอใส่รองเท้าเสร็จผมหันไปโวยวายใส่ว่าไม่หรอกน่าแล้วก็ออกจากบ้านไป

     คราวนี้ผมก็ยังไปหาสมุนไพรที่เผ่าปักษา เผ่าของตัวเองเหมือนที่ทำเป็นประจำ แม้ว่าผมจะบินได้ไม่เก่งไม่คล่องเหมือนคนอื่นๆแต่ก็ไม่เคยทำสมุนไพรที่หามาได้เสียหายถึงขนาดใช้การไม่ได้เลยสักครั้ง เพราะงั้นเลยมีสมุนไพรไว้รักษาคนอื่นๆอยู่

     เรื่องที่ผมบินไม่เก่งนี่รู้สึกว่าจะเป็นที่รู้กันแทบทุกคนแล้วล่ะ...ก็มีเผ่าปักษาที่ไหนบ้างเล่าแลนดิ้งลงมาจากฟ้าตกลงไปในสวน ในบ้าน ใจกลางเมือง หรือแม้แต่บินไปชนต้นไม้จนคนอื่นเขาเอาไปแซวกันให้ทั่ว(โดยเฉพาะคนในบ้านผมนี่แหละ) แต่การเป็นที่รู้จักในเรื่องแบบนี้มันโคตรไม่น่าภูมิใจเลยให้ตาย

     วันนี้ก็ขออย่าให้เจ็บตัวกลับบ้านจนโดนแซวเข้าให้เลยเถอะ

     ปึ้ก!!!!!

     “!!!!!” ตอนที่กำลังคิดอะไรเพลินๆอยู่ก็รู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างกระแทกลงมาที่กลางหลังของผมอย่างจัง ด้วยความตกใจทำให้ผมเสียการทรงตัวเลยร่วงลงไปทั้งๆอย่างนั้น “เหวอ!!!”

     สิ่งแรกที่แวบเข้ามาในสมองของผมตอนที่กำลังแลนดิ้งลงพื้นก็คือ...

     ...คราวนี้ผมไม่ได้ผิดนะ!!!!!!!!...

     ตูม!!!

     ...ตกลงมาในน้ำก็ยังดีกว่าตกลงหน้าทิ่มดินล่ะน่า...

     “แค่ก!!” ผมสำลักน้ำนิดหน่อยเพราะตอนร่วงลงมาเผลอกินน้ำเข้าไปด้วย ระดับน้ำที่ผมกำลังยืนอยู่ไม่ถือว่าลึก ติดจะตื้นไปด้วยซ้ำเพราะมันเป็นแค่บริเวณลำธารเล็กๆ ผมหันขวับไปมองรอบๆตัวหาสิ่งที่ร่วงลงมาใส่ผมก่อนที่สายตาจะไปสะดุดเข้ากับบางสิ่งที่กำลังลอยอยู่ข้างๆ

     บางสิ่งที่ว่านี้ไม่ใช่ทั้งนกหรือก้อนหินอะไร เป็นสิ่งมีชีวิตแบบพวกเรา เพียงแค่ผมยังไม่รู้ว่าเธอคือเผ่าพันธุ์อะไร...ใช่ ‘เธอ’

     คนที่ร่วงลงมาใส่ผมคือผู้หญิง! เป็นผู้หญิงผมชมพู ดูยังไงก็ไม่ใช่คนเผ่าปักษาเพราะไม่มีปีก ไม่ใช่คนเผ่าจิ้งจอกศักดิ์สิทธิ์เพราะไม่มีหูและหางจิ้งจอกเลย และคงไม่ใช่เผ่ายักษ์เพราะเครื่องแต่งกายมันไม่น่าใช่

     เผ่าเอล์ฟเหรอ? หรือจะเผ่ามังกรกันนะ? ไม่แน่อาจจะเป็นพวกเผ่าสัตว์ก็ได้...

     เดี๋ยวสิ! ก่อนอื่นเราต้องปลุกก่อนที่คนๆนี้จะหลับจนจมน้ำตายนี่หว่า!!!?

     “นี่คุณ! ตื่นๆ!” ผมรีบเขย่าตัวคนที่กำลังหลับ(หรือสลบ)อย่างลนลาน พอหยุดเขย่าเจ้าตัวก็ไอออกมา ดูเหมือนว่าจะสำลักน้ำ แล้วเธอก็ค่อยๆลืมตาขึ้น “ค่อยยังชั่ว นึกว่าจมน้ำตายแล้วซะอีก(?)”

     ผมถอนหายใจโล่งอกก่อนที่จะรู้สึกเจ็บที่ท้องตัวเอง...

     ...ผมโดนเธอถีบเข้าอย่างจัง!!!!!

     “แว้กกก!!! นายเป็นใครเนี่ย!? มีปีกด้วย!!!?” เธอโวยวายขึ้นมา ผมที่ไม่ได้ตั้งหลักเพราะคาดไม่ถึงหงายหลังล้มลงไปหัวฟาดก้อนหินเข้าอย่างจัง

     ผมทำอะไรผิดครับ!!!!!!?

 

     “เอ่อ...นายช่วยฉันไว้หรอกเหรอ?”

     หลังจากที่พวกเราขึ้นมาจากลำธารเขาก็อธิบายเรื่องทั้งหมดให้ฉันฟัง ดูเหมือนว่าฉันจะหล่นลงมาทับเขาเข้าอย่างจังจนเสียหลักตกลงมา...

     เอ่อ...ดูยังไงเขาก็ไม่น่าจะเป็นมนุษย์อ่ะ! มีปีกด้วย! แถมบินได้อีกต่างหาก!

     ฉันเกิดอาการเอ๋อไปนิดหน่อยเมื่อจู่ๆก็มาโผล่ในที่ๆไม่รู้จักเลยสักนิด จำได้ว่าฉันนั่งเล่นอยู่ในศาลเจ้านี่นา? แล้วทำไมถึงหล่นลงมาทับเขาล่ะ??

     “นี่นายน่ะ...” ฉันเขยิบเข้าไปใกล้คนที่กำลังลูบๆหัวตัวเองที่โขกกับหินอย่างจังอย่างเจ็บๆ เขาทำหน้ามึนๆใส่ก่อนที่ฉันจะยิงคำถามทันที “นายคือเท็งกุสินะ!”

     ...

     เกิดความเงียบขึ้น...เขายังคงตีหน้ามึนแบบคนไม่รู้เรื่องรู้ราว ส่วนฉันที่พอจะรู้ว่าคาดเดาอะไรผิดไปก็กลอกตาเล็กน้อย “อ่า...ช่างมันเถอะ ฉันเพ้อเจ้อไปเองแหละ”

     รู้สึกผิดหวังอยู่หน่อยๆ ก็แหม! ถ้าพูดถึงศาลเจ้าก็ต้องนึกถึงมิโกะไม่ก็เท็งกุสิ! แถมยังมีปีกอีกต่างหาก! ไม่ให้คิดอย่างนั้นแล้วจะให้คิดยังไงล่ะ!?

     “ไม่รู้หรอกนะว่าเธอหมายถึงอะไร...แต่ฉันไม่ใช่เท็งกุที่เธอว่าหรอกนะ =___=” เขาทำหน้าเหนื่อยหน่ายใจแล้วถอนหายใจ “นี่เธอไม่รู้จักจริงๆสินะ?”

     เขาชี้ตัวเอง ส่วนฉันก็เกิดอาการงงขึ้นมาแล้วพยักหน้าให้

     คนเพิ่งเจอกันจะไปรู้จักกันได้ยังไงล่ะ? แถมโผล่มาพร้อมปีกก็ยิ่งติดสตั๊นสิ! (?)

     “งั้นขอถามเลยนะ” เขาทำหน้าเครียด “เธอเป็นเผ่าพันธุ์อะไร?”

     ...

     เกิดความเงียบขึ้นอีกครั้ง...คราวนี้ถึงตาฉันตีหน้ามึนไม่รู้เรื่องรู้ราวบ้าง ไม่ใช่มุขตลก แต่ฉันงงกับคำถามของเขาจริงๆ

     เผ่าพันธุ์? ฟังดูแฟนตาซี้แฟนตาซีดีแท้

     “อืม...จะว่าไงดีล่ะเนี่ย?” ฉันคิดหนักนิดหน่อย บางทีฉันอาจจะฝันอยู่ก็ได้นะจริงมั้ย? ถ้าฉันฝันอยู่ล่ะก็จะเจอคำถามแบบแปลกๆ คนแปลกๆ หรืออยู่ในสถานที่แปลกๆก็ไม่แปลกนี่นะ! “มนุษย์น่ะ!”

     ...

     เกิดความเงียบขึ้นเป็นครั้งที่สาม เขาดูอึ้งไปกับคำตอบของฉัน เอ๊ะ? ทำอย่างกับฉันเป็นตัวประหลาดซะงั้น? ทำไมกันน้อ? =_=?

     ช่างเถอะ! จะหลับนานๆแบบนี้ไม่ได้! ต้องตื่นได้แล้วล่ะ! เดี๋ยวหวัดกินจะแย่

     “ขอบอกไว้เลยว่านี่เป็นความฝันที่สนุกมาก! แต่ฉันต้องตื่นแล้วล่ะ! ถ้าฉันหลับอีกครั้งสัญญาว่าจะฝันถึงนายต่อแน่ สวัสดี” ว่าจบฉันก็หยิกแก้มตัวเองแรงๆเพื่อให้ตื่น

     ...

     ...

     ...

     ...เจ็บอ่ะ...

     “เอ๊ะ? แปลกจัง ปกติในหนังหรือในการ์ตูนพอดึงแก้มแล้วจะต้องตื่นทันทีเลยนี่นา?” ฉันยืดแก้มตัวเองไปมาแล้วปล่อยก่อนที่จะลองเปลี่ยนวิธีใหม่เป็นตบแก้มตัวเองแทน

     เพียะๆๆ

     ...

     ...

     ...

     ...เจ็บวุ้ย...

     “ฮะๆๆ ดูท่าว่าฉันจะหลับลึกใช้ได้เลยนะเนี่ย?” ฉันหัวเราะแห้งๆแล้วกำหมัดเตรียมต่อยหน้าตัวเองกะเอาให้ตื่นชัวร์ๆ

     “อย่าหลอกตัวเองเลยน่า เธอตื่นแน่ๆล่ะ”

     ...

     ...

     ...

     “...แล้วเค้าอยู่ที่ไหนอ่ะตัว T^T?”

    

     ผมถอนหายใจหลังจากลากคุณเธอกลับมายังโลกแห่งความเป็นจริงได้(?) ตอนแรกที่เธอฟังเธอก็ทำหน้าประหลาดใจเหมือนไม่ค่อยเชื่อ แต่พอลองกระพือปีกแล้วลองบินให้ดูนิดหน่อยก็ยอมเชื่อ

     “ก็พอจะเข้าใจแล้วแฮะว่าที่นี่ไม่ใช่โลกที่ฉันอยู่” คนตรงหน้ากอดอกแล้วพยักหน้าหงึกหงัก “แล้วฉันจะกลับไปยังไงเหรอ?”

     คำถามโลกแตกยิ่งกว่าไก่กับไข่อะไรเกิดก่อนกันซะอีกนะนั่นน่ะ

     “จะไปรู้เรอะ” ผมตอบกลับเซ็งๆ คนผมชมพูเบิกตากว้างแบบตกใจ พอเห็นดังนั้นผมเลยยกมือขึ้นอุดหูโดยอัตโนมัติ

     “ทำไมนายไม่รู้อ่ะ!!!? แล้วฉันจะกลับไปยังง้ายยยย!!!!?” เธอร้องโวยวายแล้วเอาหัวโขกต้นไม้แบบคนบ้า ผมมองการกระทำนั่นอย่างเอือมๆ

     มนุษย์เนี่ยบ้าบอแบบนี้กันทุกคนเลยรึไง? (ระวังโดนมนุษย์คนอื่นกระทืบเอานะโตะ /แว่วเสียงแซ่บ)

     อืม...ถ้าอยู่แถวนี้เดี๋ยวก็มีคนคว้ายัยนี่ไปดูแลเองแหละ ตอนนี้ที่บ้านผมน่ะคนเยอะมากและวุ่นวายพอแล้ว ผมไม่คิดจะเพิ่มภาระให้ตัวเองหรอกน่า และถึงไม่มีใครคว้าจริงยัยนี่ก็คงหาทางเอาตัวรอดได้เองแหละ...

     ...ล่ะมั้ง?

     โว้ยยยย!!!! อย่าคิดจะพายัยนี่กลับเชียวนะมาโคโตะ! นายคงไม่อยากให้ตัวเองลำบากหรอกนะ! ยัยนี่มันคนอื่นคนไกลนะเฮ้ย!! ไม่มีความจำเป็นต้องไปช่วยเหลืออะไรขนาดนั้นสักหน่อย!

     ถึงยัยนี่จะเป็นผู้หญิงก็เถอะ...

     คิดๆดูแล้วนี่ผมกำลังจะปล่อยผู้หญิงให้เผชิญโลกคนเดียวนี่หว่า!!? ถึงยัยนี่จะดูไม่สมกับเป็นผู้หญิงแค่ไหนก็เหอะ! แต่ให้ผู้หญิงต้องเร่ร่อนเอาตัวรอดนี่มันก็...

     อ๊ากกกกกก!!! ทำไมคนที่ตกมาทับเราถึงไม่ใช่ผู้ชายฟระ!? จะได้ปล่อยทิ้งไว้แบบไม่ต้องห่วงนัก!!!

     (หมายเหตุ : ความคิดโตะเริ่มตีกันเอง)

     “โว้ย!”

     โป๊ก!!!

     ...

     ...

     ...

     “...นายเจ็บมั้ย? ( ;;’ ‘)”

     พอความคิดผมมันตีกันเข้าขั้นสาหัสก็เอาหัวโขกต้นไม้เพื่อให้สงบใจลง ผมยืนนิ่งอยู่อย่างนั้นสักพักแล้วถอนหายใจ

     “เกลียดนิสัยส่วนนี้ของตัวเองชะมัด” ผมพึมพำออกมาเบาๆ ยัยนั่นมองงงๆพลางถามว่าอะไรเหรอซึ่งผมก็ไม่ได้ตอบกลับไปแล้วหันไปมองเธอ “มาอยู่บ้านฉันก่อนมั้ยล่ะ?”

     เธอมองผมปริบๆก่อนจะยิ้มกว้าง “ขอรบกวนด้วยนะคะ!”

     ...ถึงจะโดนพวกพี่บ่นใส่ก็ช่างเถอะ...ถึงบ้านจะหนวกหูก็ช่างมันเถอะ...ถ้าเกิดปล่อยยัยนี่ไปเผชิญโลกคนเดียวผมต้องรู้สึกผิดมากแน่ๆ

     “บอกไว้ก่อนนะว่าชั่วคราวไปก่อนน่ะ ยังไงซะเธอก็ต้องหาทางกลับไปโลกเดิมของเธอ” ผมว่าแล้วมองเธอพยักหน้าอย่าร่าเริง “แล้วก็ทำตัวดีๆด้วยนะ ที่บ้านฉันพอดีสมาชิกเยอะ”

     “จ้า~” แล้วเธอก็เดินตามผมมาเพื่อกลับไปบ้าน(ของผม)

     หวังว่าการที่ผมเป็นฝ่ายคว้าเธอมาแทนที่จะปล่อยทิ้งไว้มันจะเป็นการตัดสินใจที่ถูกต้อง และขอให้เหตุการณ์แปลกประหลาดที่เกิดขึ้นกับโลกของพวกผมมันจบลงด้วยดีทีเถอะ

     ...อืม...ให้คนดวงตกอย่างผมขอแบบนี้มันจะได้ผลดีรึเปล่านะ?

     “จริงสิ! ฉันชื่อซาเอกิ คานะ! แล้วนายล่ะ?”

     “มาโคโตะ”

     “ยินดีที่ได้รู้จักนะมาโคโตะ!”

     “อืม...”

     “แล้วก็นะ...มีเลือดออกที่หน้าผากนายด้วยแหละ”

     “!!!?”

 

 
 
 
 
 
------------------------------------------------------------------------------------------------------
 
ส่งเว้นท์แรกครับ!!! ฮาาาาาาาาา
 
ปั่นอย่างว่อง! ปนมึนๆ =w=;;;
 
ที่ลงคะน้าเพิ่มก็เพื่อเอามาปั่นหัวโตะเพิ่มนี่แหละครับ! XD! (/โดนโบกดับ)
 
สำหรับสองคนนี้...อืม...ก็ประมาณคู่หูคู่ฮาและครับ ไม่ได้มีอะไรมากไปกว่านั้นหรอก
 
อีกประเด็นที่ลงคะน้าเพิ่ม เพราะตามปกติแล้วจะเห็นเจ้าสองคนนี้แพ็คคู่ตลอด
 
แต่จับแยกกันมาหลายคอมมูละ เลยให้มาป่วนแบบแพ็คคู่ในคอมมูนี้ซะเลย (หัวเราะ)
 
ใครจะมาเล่น มาฟัด มาแกล้งสองคนนี้หรือพวกพี่ๆของโตะเขาก็ได้นะครับ! ไม่ว่าครับ >w<
 
ตัวละครเหล่านี้มีไว้เพื่อให้ทุกท่านแกล้งเล่นครับ!! (/วิ่งหนีลูกๆ)
 

Comment

Comment:

Tweet